Op naar The Oaks

Ik was gisteren morgen erg vroeg wakker. Maar toch nog 6 uur geslapen. Nog even gelezen in het boek van Australië wat ik van pap heb gekregen. Rustig aan opgestaan en mijn tas terug ingepakt. Daarna aan de bar gevraagd waar ik kon gaan eten. 
Tegenover het hotel was een soort kleine brasserie waar het om 7.45 uur al best druk was. Er stond al vier man hard te werken om de broodjes en koffie die afgehaald werden te maken. Ik heb een koffie en een groot ontbijt met eieren en spek besteld. En de lokale krant gelezen. 
Backpacker ontvoerd in Australië, oké.. Dat bericht slaan we maar even over..
Heerlijk gegeten en een lekkere sterke bak koffie erbij. Tijd om naar Campbelltown te vertrekken. Scott haalt mij daar pas om 14.00 uur op, maar het leek mij verstandig om daar op tijd te zijn en nog even een Australische simkaart te scoren. 
Bij de plaatselijke Primera een soort van ov chipkaart gehaald voor de bus en de trein. Daarna mijn tas opgehaald van mijn kamer en naar de bushalte vertrokken. Met de bus door Sydney naar het centraal station. Nog niet heel veel gezien van Sydney, maar dat komt nog wel. Wel een aantal mooie groene parken gezien. En heel veel bomen. Gelukkig op tijd uitgestapt in Sydney en centraal station gevonden. Daar mijn opal kaart opgewaardeerd en op zoek gegaan naar het juiste perron. Was trots op mezelf dat ik het gevonden kreeg, maar bij navraag moest ik toch naar het perron aan de overkant. 
En ik dacht dat ik licht ingepakt had, maar 16 kg op je rug blijkt toch best zwaar, even wennen zo een rugzak. Ook heel de tijd het gevoel dat er iemand achter mij stond...
Maar goed, op naar het goede Peron, 10 min wachten en de trein in. 
Een ritje van ongeveer 40 minuten. Beetje lezen en een beetje naar buiten kijken, waar het vooral op het moment erg groen is. Aangekomen in Campbelltown heb ik de bus naar een winkelcentrum gepakt. Daar een simkaart gehaald, een nieuwe portemonnee gekocht, als lunch een heerlijke fruitsmootie op en nog even sigaretten halen...
En... Ik denk toch dat ik ergens de komende maanden ga stoppen met roken. 
"That will be $ 30,- please." En wij maar klagen in Nederland dat alles zo duur is!
Maar goed, op het gemak terug naar het station waar Scott mij op zou pikken, ondertussen is het 13.00 uur, dus ik hoef maar een uurtje te wachten, ik vermaak me wel, genoeg mensen die voorbij komen. 
De opmerking "That bag is bigger than you are" is wel een aantal keer voorbij gekomen...
Om 14.15 uur nog geen scott gezien, maar ja, altijd op tijd zijn is iets wat in Nederland moet, en ik heb de tijd dus wacht nog op het gemakje af. Om 14.30 nog geen Scott, voor de zekerheid stuur ik Debbie maar en een berichtje. Ze zegt dat hij onderweg is. En vraagt of ik me al zorgen maakte dat ze mij niet op zouden komen halen. 
Dus een berichtje gestuurd dat ze mij en haar Jim Beam red stag, die ik het land in gesmokkeld heb, nodig heeft. En daarin gaf ze me gelijk..
Scott kwam iets na half drie, en het was maar een half uurtje rijden naar hun huis. Onderweg lekker mijn Engels kunnen oefenen en gekletst met Scott, ondertussen genoten van het heuvelachtige groene beboste landschap. 
Eenmaal aangekomen kennis gemaakt met Debbie, wat een leuke vrouw met onwijs veel humor. Ook kennis gemaakt met alle beestjes, eerst de hond en de katten en toen natuurlijk de paarden. 
Wat een enorme beesten!! Maar wat zijn ze rustig en lief, Buddy en Bj. De rest van de middag nog veel gekletst met Debbie en Scott en hun zoon Corey ontmoet. 
Na het eten ineens vreselijk moe, Debbie zag dit en vroeg of ik wilde douchen en naar bed wilde. Heb hier aan toe gegeven, ik was voor vandaag even op. Dus om acht uur de douche in en om half negen mijn bed opgezocht. 
Redelijk geslapen, wel een aantal keer wakker geweest, toch nog wat wennen aan het tijdsverschil denk ik. 
In de ochtend vroeg mijn bed uit, ik had wel genoeg geslapen. En de hoefsmid was er voor Buddy en Bj. Even beeldbellen met het thuisfront om te laten zien dat alles wel echt oké is, haha! Fijn om paps en mams even te zien en te spreken.
Toen de hoefsmid weg was heeft Debbie mij uitgelegd hoe de zitmaaier werkt, dus op het gemakje een paddock gemaaid. Debbie ging om de uitslagen van haar scan van haar voet. Gelukkig niks gebroken! Hierna heft Debbie mij alles uitgelegd over het voeren van de dieren.
In de middag is Debbie gaan werken en heb ik nog een paddock gemaaid. Wat een beetje lastig is, is dat ik wel klussen wil doen, maar dat zij ook aangeven dat dit mijn vakantie is. Dus dat ik ook op het gemak moet doen. 
Toen Debbie terug kwam van haar werk rond 16.00 uur hebben we Bj opgezadeld en heb ik op Bj gereden. Dat wordt nog een hele uitdaging. Bj is niet voorwaarts en reageert niet op mijn hulpen, "He just doesn't give a shit" is wat Debbie al had gezegd. En, inderdaad, he doesn't. Alle hoop op mij gevestigd dat, zodra ze terug zijn van vakantie haar paard gemaakt is
We zullen zien! Haha!
Gister avond nog een hele tijd met Debbie buiten zitten kletsen onder het genot van een drankje, want, ik kom echt helemaal niks tekort! Moet zeggen dat alles al een beetje begint te wennen! 
En, dat ik heel erg hard om Debbie moet lachen. Ze vindt het vooral leuk om mensen te shockeren!